[0]22 stycznia 2010 @ 16:43


41. Samotność jest jak ogród, w którym dusza usycha, a kwiaty przestają pachnieć.
Jedna chwila potrafi tak wiele zmienić. Potrafi zadecydować o wszystkim. Potrafi rozdrapać stare rany i posypać je solą. Nie umiem wyrazić słowami tego co czuję w tym momencie. Jest we mnie tyle żalu, złości, smutku, radości, niepewności i strachu, aż sama się siebie boję. Pamiętam to jakby się wydarzyło wczoraj. Biegaliśmy wszyscy za piłką uśmiechnięci, bujaliśmy się na huśtawkach i obiecywaliśmy sobie, że nigdy się nie opuścimy. Sześć lat minęło jak ręką odjął. Tyle lat się nie widzieliśmy. Każdy poszedł w swoją stronę. Nikt się nie odzywał. Co stało się z naszą idealną przyjaźnią? Wszystko przeminęło. Uczucia także. Dziś poczułam się jak za dawnych lat. Tej chwili nikt mi nie odbierze. A jednak brakuje tu czegoś. Co było między nami. Widziałam to w jego oczach, chyba, że się mylę. Brakowało mi go, ale zagłuszałam to pragnienie. Przez ten jeden moment wszystko wróciło. Ale teraz jest inaczej. To nie to samo co kiedyś. Nigdy nie będzie tak jak wtedy.

© joliment